Ordynariat Prawosławny
Aktualności
25.10.2012
Pielgrzymka Służb Mundurowych na Ukrainę
Z błogosławieństwa Prawosławnego Ordynariusza Wojskowego Jego Ekscelencji bp. Jerzego, w dniach 07-13 października br. odbyła się pielgrzymka autokarowa Służb Mundurowych woj. podlaskiego na Ukrainę.

 Grupa pielgrzymów funkcjonariuszy Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Policji, Urzędu Celnego oraz pracowników cywilnych tych formacji, pod duchowym przewodnictwem kapelanów Ordynariatu: ks. ppłk. Igora Siegienia – proboszcza Prawosławnej Parafii Wojskowej w Białymstoku oraz ks. kpr. SG Piotra Nestoruka – kapelana Podlaskiego Oddziału Straży Granicznej, udali się do szczególnie ważnych dla duchowości prawosławnej miejsc – Ławry Kijowsko-Pieczerskiej oraz Poczajowskiej, a także innych monasterów i świątyń, które swoją historią sięgają jeszcze początków chrześcijaństwa na Rusi.

 Pielgrzymi wyruszyli w niedzielnych godzinach wieczornych spod soboru św. Mikołaja w Białymstoku. Po całonocnej podróży przybyli do żeńskiego monasteru p.w. Opieki NMP w Kijowie, który przez kolejne 4 dni był ich miejscem zakwaterowania. Klasztor ten (nazywany również pustynią gołosiejewską) został założony w 1631 r. przez św. Piotra Mohiłę. W głównej świątyni, która podobnie jak pozostałe cerkwie i budynki monasteru odbudowane zostały w przeciągu ostatnich kilku lat, znajdują się m.in. relikwie św. Aleksego Gołosiejewskiego, który zginął za wiarę w 1917 r. Pielgrzymi pokłonili się również cudownej Ikonie Matki Bożej Płaczącej, w cudowny sposób odnowionej w tej świątyni w 1999 r.

 Wtorek był wyjątkowym dniem dla tych, którzy po raz pierwszy postawili swoje kroki na ziemi kijowskiej. Otóż tego dnia w godzinach porannych pielgrzymi udali się do Ławry Kijowsko-Pieczerskiej, gdzie z okazji święta ap. Jana Teologa uczestniczyli w Świętej Liturgii w cerkwi p.w. Wszystkich Strapionych Radość, której przewodniczył biskup pomocniczy metropolii kijowskiej Pantelejmon, w asyście braci Świętej Ławry oraz ojców Igora i Piotra. Następnie w tzw. Pieczarach Dalekich, w których znajduje się 49 relikwii świętych oraz cela św. Teodozjusza, miejscowy ihumen - Agaton odsłużył nabożeństwo dziękczynne, modląc się za naród i zwierzchników Kościołów prawosławnych Ukrainy i Polski, pomazując wszystkich pielgrzymów świętym mirem, które pojawia się na czaszkach nieznanych z imienia świętych, znajdujących się w tych pieczarach. Pieczary Bliskie, w których znajduje się cela św. Antoniego, który wraz ze św. Teodozjuszem jest założycielem istniejącej od X w. Ławry, przyniosły dodatkowych duchowych emocji i sił, gdyż tu pielgrzymi pokłonili się kolejnym świętym, których dziesiątki imion odwiedza codziennie setki ludzi. Następnie, po modlitwie w cerkwiach znajdujących się w części dolnej Ławry, grupa udała się do części górnej, gdzie znajduje się m.in. główny sobór p.w. Zaśnięcia NMP (zburzony podczas okupacji hitlerowskiej - odbudowany na początku XX w.) wraz z Wielką Dzwonnicą oraz cerkwią śww. Teodozjusza i Antoniego (tzw. trapieznaja). Z przykrością trzeba zaznaczyć, iż w czasach władzy radzieckiej Święta Ławra była przekształcona w muzeum ateizmu, zaś relikwie były wystawione jako eksponaty. Dziś jednak z woli Bożej znów stanowi duchową potęgę i swoim pięknem ukrzepia w wierze tych, którzy przychodzą tu z modlitwą.
 Tego dnia pielgrzymi udali się do pobliskiego Parku Chwały. Znajduje się tu muzeum upamiętniające ofiary Wielkiego Głodu na Ukrainie, który miał miejsce w latach 1921-1947 i spowodował śmierć co najmniej 6-7 milionów niewinnych ludzi.

 W kolejnym dniu pielgrzymki grupa wyruszyła do centrum Kijowa, gdzie odwiedzając X-wieczne pomniki sakralne, zapoznali się z historią chrześcijaństwa na Rusi. Miasto świętych Włodzimierza i Jarosława pozwoliło pielgrzymom na obecność w najstarszym soborze Kijowa – św. Zofii oraz pokłonić się wielkiej męczennicy z IV w. – św. Barbarze, której relikwie znajdują się w soborze p.w. św. Włodzimierza. Cerkiew przy Złotej Bramie (wjeździe do Starego Kijowa), Monaster p.w. archanioła Michała, czy też cerkiew św. ap. Andrzeja – to tylko niektóre miejsca, które choć aktualnie nie należą bezpośrednio do kanonicznego Kościoła prawosławnego, to jednak swoją wielowiekową historią stanowią lekcje duchowej wędrówki każdego, kto odwiedza stolicę Ukrainy.

 W tym dniu nie zabrakło miejsca dla modlitwy w monasterach żeńskich: p.w. Opieki NMP (największym wśród żeńskich) oraz p.w. św. Floriana (na Podolu), który jak podają kroniki istniał już w 1566 r. Pielgrzymi udali się do jedynej cerkwi wybudowanej na kijowskiej rzecze Dniepr oraz pierwszej świątyni parafialnej Kijowa p.w. św. proroka Eliasza, założonej, jak podaje św. Nestor Kronikarz w „Powieści Minonych Lat”, jeszcze przed 988 r. (Chrztem Rusi) przez książąt kijowskich Askolda i Dira.
 Czwarty dzień pielgrzymki poświęcony był na odwiedzanie pozostałych monasterów i pustelni kijowskich, które swoją historią, duchowością i przykładami niezliczonych cudów każdego dnia ukrzepiają wiarę tych, którzy odwiedzają te miejsca. Dzień rozpoczął się od przybycia do męskiego monasteru p.w. Wprowadzenia do Świątyni NMP, w którym znajduje się cudowna (odbita na szkle) Ikona Bogurodzicy „Zważ na pokorę” (cs. Prizri na smirenije) oraz relikwie założycielki wspólnoty – św. Dymitrii (+ 1878), a także św. Olimpiady Arzamaskiej (+ 1828). Następnym monasterem, do którego przybyli pielgrzymi był męski klasztor p.w. Świętej Trójcy, który znajduje się na terytorium miejskiego ogrodu botanicznego. W głównej świątyni znajdują się relikwie założyciela monasteru – św. Jonasza (+ 1902) oraz wiele innych ikon, w których mieszczą się cząsteczki relikwii świętych szczególnie czczonych przez Kościół prawosławny. W niedużej odległości od klasztoru znajdują się Pieczary Zwierinieckie, założone w XI stuleciu jako skit Ławry Kijowskiej, na których obecnie odradza się życie monastyczne. Ostatnimi tego dnia miejscami, które wzbogaciły duchowe przeżycia pielgrzymów były monastery: męski p.w. św. Trójcy (tzw. Skit Kitajewo) oraz żeński p.w. św. Pantelejmona.
 Piątek był ostatnim dniem pobytu w Kijowie. Na zaproszenie zaprzyjaźnionych księży: mitrata Dmitrija Grygoraka oraz prot. Aleksieja Kolibaby grupa pielgrzymów odwiedziła jeszcze dwie naddnieprzańskie świątynie parafialne, w których miało miejsce nabożeństwo dziękczynne oraz wspólna agapa. W drodze do Poczajowa uczestnicy pielgrzymki pokłonili się cudownej Ikonie Bogurodzicy w żeńskim monasterze koreckim na Polesiu.

 Ostatniego dnia, po noclegu w Ławrze Poczajowskiej, od wczesnych godzin porannych pielgrzymi uczestniczyli w nabożeństwach, pokłaniając się relikwiom świętych Hioba i Amfilochiusza, a także cudownej Ikonie Matki Bożej Poczajowskiej oraz Jej stopie odbitej na kamieniu.
W drodze powrotnej do Polski, grupa odwiedziła również skit p.w. Świętego Ducha, gdzie znajduje się m.in. XI-wieczny metalowy krzyż św. Nikity Słupnika, który oddając się modlitwie, większość swojego życia spędził na słupie. Na pobliskim monasterskim cmentarzu, gdzie pochowany był św. Amfilochiusz, pielgrzymi z zainteresowaniem wysłuchali żywotu świętego z ust człowieka, który znał Jego osobiście. Ostatnim miejscem, odwiedzonym na ukraińskim Wołyniu był monaster w Onyszkowcach, w którym znajduje się posiadające uzdrawiającą moc źródło św. Anny, gdzie kilku pielgrzymów nie zważając na deszczową aurę pogrążyło się w cudownej wodzie.
 Szczęśliwie powracając do Białegostoku, pomimo zmęczenia fizycznego, każdy uczestnik wyraził wewnętrzną radość, duchową odnowę oraz chęć organizacji kolejnych pielgrzymek. Księża Igor i Piotr dziękują wszystkim uczestnikom za duchowe zaangażowanie, jakie towarzyszyło grupie podczas tego wyjazdu.


WKRÓTCE FOTOREPORTAŻ Z PIELGRZYMKI

ks. kpr. SG Piotr Nestoruk



 

foto

 

WIELKI POST

Kto nabywa mądrość - ten siebie kocha, kto strzeże rozwagi - ten dobro zdobędzie. Rozważny człowiek nad gniewem panuje, a chwałą jego - zapomnienie uraz.

(Prz 19, 8,11)